Nedelja, 18 Avgust 2019.
Poljoprivredni portal kluba 100P PLUS

IN MEMORIAM

Dr DUŠAN  POPOV

1930-2012.

Dr Dušan Popov, publicista, prvi Baštinik Vojvodine, proglašen 1998. godine od strane Kulturno-istorijskog društva PČESA. On je ovo priznanje više nego zaslužio, jer je od svog najranijeg stvaralaštva kulturno-istorijski baštinio Vojvodinu, njen nedvosmisleni i specifičan identitet, ne samo u zemlji, nego i u svetu.

Rođen je 1930. godine u Mokrinu. još kao dečak, za vreme rata, izdaje rukom pisane „Male novine“. U novinarstvo ulazi sa petnaest godina, kada kao gimnazijalac piše za „Slobodnu Vojvodinu“, a od 1948. godine se profesionalno bavi novinarstvom. Novinarske i organizatorske sposobnosti kao da baštini od oca, dopisnika mnogih novina iz Mokrina i organizatora sokolskih i drugih sličnih aktivnosti.

Kao mlad novinar bio je prvo sportski dopisnik, a pribeležio je i objavio zanimljive podatke o istoriji fudbala u Vojvodini. Jedan je od osnivača i prvi glavni urednik TV Novi Sad (u dva mandata).

Dr Dušan Popov je član Matice srpske još od 1949. godine. U Upravni i Izvršni odbor je izabran za period 1965-1969, a sekretar je Matice srpske od 1979. do 1991. godine.

Dr Dušan Popov je sjajan i na svojstven način upečatljiv publicista i enciklopedista. U svakom poduhvatu je sistematičan, precizan i dokumentaran. Poseduje ogromnu i nepresušnu radnu energiju i velike organizacione sposobnosti. U svemu što je napisao, a puno je napisao, i organizovao, vidljivi su tragovi kulturno-istorijske baštine Vojvodine. Geslo mu je: „Osvetlimo prošlost da bi nam sadašnjost i budućnost bili dostojni poštovanja“.

dr DUŠAN POPOV

Opus stvaralaštva

Opus njegovog stvaralaštva u kulturno-istorijskoj baštini je značajan i velik. Samo deo njegovog stvaralaštva u tom duhu su:

–          Doktorska disertacija o srpskoj štampi u Vojvodini u međuratnom periodu, koja je u obliku monografije izdata 1983;

–          Bibliografija srpske štampe u Vojvodini – prvi deo 1824-1918. (1922) i drugi deo 1918-1941. (1996). U listu „Dnevnik“ pokrenuo je stalnu rubriku „Nepoznata Vojvodina“, svakodnevnu rubriku sa pitanjima i odgovorima, pretežno iz istorije Vojvodine, pod naslovom „Znate li?“ i nedeljni podlistak na dve strane, sa tekstovima iz istorije, uglavnom Vojvodine, koji se zvao „Ovih dana u istoriji“. Pisao je o suvačama, vetrenjačama, sunčanom satu, gradskim fenjerima…;

–          Pisao je o istoriji gimnazije, srpskoj štampi i kulturnim prilikama u Vojvodini u Prvom svetskom ratu, o partizanskoj štampi u Vojvodini, o istorijatu „Slobodne Vojvodine“ (1942-1952), kako se tada nazivao današnji novosadski „Dnevnik“, priloge iz istorije Vojvdoine, a posebno njene kulturne baštine.

–          Na TV festivalu u Portorožu dobio je nagradu za selekciju dokumentarnih filmova o baštini Vojvodine;

–          Knjiga „Vojvodina juče i danas“ (1968) prevedena je na pet jezika;

–          Autor je enciklopedijske građe o Vojvodini (1989). Pokretač je, jedan od autora, i glavni i odgovorni urednik Enciklopedije Novog Sada, kapitalnog dela trajne vrednosti. Ona izlazi od 1993. godine. Sastoji se od 30 knjiga. Tako je Novi Sad jedan od retkih gradova koji imaju svoju enciklopediju.

–          Pokrenuo je Sveske Matice srpske u četiri edicije (za književnost i jezik, umetnost, istoriju i društvene nauke, prirodne nauke) u kojima i sam objavljuje priloge iz kulturne istorije Vojvodine. Takođe je pokretač i urednik Svezaka za istoriju Novog Sada.

–          Privodi kraju rukopis „Istorija Matice srpske“, IV tom (1918-1941).

–          Najviše gradsko priznanje, Februarska nagrada Novog Sada, Popovu je pripala jer je svoj životni i radni vek posvetio izučavanju istorijske građe i novosadske kulture (2012).

–          Stalan i plodan stvaralac radova u knjigama edicije Kulturno-istorijska baština Vojvodine koja traje od 1985. Izdavač: Kulturno-istorijsko društvo PČESA u Novom Sadu

 

Radovi objavljeni u knjigama edicije Kulturno-istorijska baština Vojvodine, izdavača KID PČESA

Radovi:

  1. Pčela u grbu Matice srpske, (Bagrem beli), 1986.
  2. Kršina kuća (Paorske kuće), 1993.
  3. Oaze slobode (Ej, salaši), 1994.
  4. Mokrinske vode (Tija voda), 1995.
  5. Tanjir čvaraka kao simbol (Komšija, pa Bog), 1996.
  6. Garavi sokak (Cigane moj), 1997.
  7. Za kim zvona zvone (Seoske i salašarske crkve u Vojvodini), 1998.
  8. Uspomene sa seoskog groblja (Seske crkve i groblja u Vojvodini), 2000.
  9. Moje odrastanje u Mokrinu (Rađanje i odrastanje seoske dece u Vojvodini), 2001.
  10. Karuce pred stanicom (Pruge i vozovi u Vojvodini), 2002.
  11. Dućandžijski duh (Vašar je bio), 2003.
  12. Turizam doktora Seđaka (Rumena jabuka), 2004.
  13. „Selo moje“ pod zemljom (Selo moje), 2005.
  14. Zemljodelac naučenjak (Zemljoradnja u Vovodini), 2006.